ชิบูย่าในโลกอนาคตยุค 1990 ที่แตกต่างออกไป

สร้างฉากถนนยามค่ำคืนที่สมจริงและเหมือนภาพยนตร์ในชิบูย่า โตเกียว ในจักรวาลคู่ขนานที่วัฒนธรรมญี่ปุ่นติดอยู่กับยุค 1990 แต่เทคโนโลยีได้ก้าวหน้าไปถึงปี 2026 ไม่มีสมาร์ทโฟน ไม่มีไฟ LED ทันสมัยแบบมินิมอล มีเพียงโทรศัพท์ฝาพับ เพจเจอร์ รถแท็กซี่ รถประจำทาง สถานบันเทิงยามค่ำคืนแบบยุคอะนาล็อก และป้ายสไตล์ยุคโชวะถึงเฮเซที่หนาแน่นอยู่ใต้ตึกระฟ้าที่สร้างใหม่ มุมมองมาจากทางข้ามคนเดินที่เปียกฝน มองไปยังย่านบันเทิงที่พลุกพล่านไปด้วยแสงไฟนีออน พร้อมแสงสะท้อนสดใสบนพื้นถนนสีดำ ฉากต้องมีรถเด่นสี่คัน ได้แก่ รถแท็กซี่สีแดงและขาวที่มุมล่างซ้ายของภาพ รถประจำทางที่มีไฟหน้าเปิดอยู่ตรงกลางภาพ และรถเก๋งสีเข้มสองคันในบริเวณกลางภาพ ภาพต้องมีผู้โดยสารและคนเดินถนนในสถานบันเทิงยามค่ำคืนจำนวนมากที่แต่งกายในชุดยุค 1990 ในภาพด้านหน้ามีบุคคลสำคัญสองคนหันหลังให้กล้อง คือหญิงสาวผมยาวสะพายกระเป๋าทางด้านซ้าย และชายหนุ่มสวมแจ็กเก็ตยีนส์ถือถุงช้อปปิ้งอยู่ตรงกลาง สไตล์สถาปัตยกรรมควรผสมผสานตึกระฟ้าขนาดใหญ่ในฉากหลังเข้ากับอาคารพาณิชย์ญี่ปุ่นยุค 1990 ที่ปกคลุมไปด้วยป้ายแนวตั้ง โฆษณาคาราโอเกะ ป้ายไนท์คลับ โปสเตอร์สไตล์ร้านขายซีดี เครื่องเล่นปาจิงโกะ และป้ายโฆษณาบันเทิง รวมถึงป้ายโฆษณาขนาดใหญ่สามป้ายตรงกลาง ได้แก่ อาคารโค้งทางด้านซ้ายที่มีตัวอักษรญี่ปุ่นสีแดงและจอภาพขนาดใหญ่ที่ซีดจาง ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ตรงกลางโฆษณาวงไอดอลสีน้ำเงิน โดยมีข้อความว่า "{argument name="central billboard text" default="青い風"}; และป้ายโฆษณาทรงกระบอกสูงทางด้านขวา มีตัวอักษรญี่ปุ่นสีแดงโดดเด่น และภาพประกอบผู้หญิงสไตล์อนิเมะย้อนยุค ป้ายทั้งหมดใช้ภาษาญี่ปุ่น แต่แบบอักษรควรดูไม่สมบูรณ์เล็กน้อยและสร้างบรรยากาศมากกว่าการจัดวางแบบเดียวกัน แสงไฟควรสร้างบรรยากาศที่มืดมน ชื้นแฉะ และเหมือนภาพยนตร์ โดยใช้แสงไฟจากรถแท็กซี่สีเหลืองอำพัน ป้ายสีฟ้าอมเขียว แสงไฟนีออนสีแดง เอฟเฟกต์แสงสะท้อน เงาเข้ม เม็ดสีที่มองเห็นได้ การโฟกัสแบบนุ่มนวล และคุณภาพฟิล์ม 35 มม. ที่ชวนคิดถึงอดีต องค์ประกอบภาพควรคล้ายกับภาพถ่ายสารคดีของโตเกียวในประวัติศาสตร์สมมติ—แออัด แนวตั้ง โดดเด่น และสมจริง สื่อถึงความรู้สึกของถนนที่เปียกฝนและอากาศยามค่ำคืนที่ชื้นแฉะ