Monochromatyczna strona studia gitarowego Manga

Czarno-biały komiks z rozkładówką na śnieżnobiałym tle i cienkimi, czarnymi liniami oddzielającymi kolumny. Zastosowano w nim niezwykle szczegółowy, nowoczesny styl mangi shonen/shoujo z mieszanymi liniami, uzupełnionymi miękkimi efektami półtonowymi i odblaskowymi refleksami, tworzącymi spokojną i melancholijną atmosferę. Akcja rozgrywa się nocą w sali lekcyjnej studia muzycznego, z dużymi oknami, z których roztacza się widok na jasno oświetloną panoramę miasta. Bohaterką jest szczupła licealistka z długimi, prostymi, jasnymi włosami i grzywką. Ma delikatne rysy twarzy, poważny i introspektywny wyraz twarzy i nosi japoński mundurek szkolny (białą koszulę, luźny krawat w paski i spódnicę w kratę). Siedzi i gra na gitarze elektrycznej o korpusie przypominającym Stratocastera. Na dużym panelu w lewym górnym rogu znajduje się profil jej całej sylwetki, w trzech czwartych. Gitara spoczywa na jej kolanach, lewa ręka na gryfie, prawa przy przetwornikach. Wokół niej znajduje się sprzęt studyjny, w tym zestaw perkusyjny z tyłu po lewej stronie, dwa wzmacniacze gitarowe po prawej i szyld ścienny obok drzwi z napisem „Beat Box”. W wąskim panelu w prawym górnym rogu widać zbliżenie gryfu gitary i opuszek palców, a także pionowo ułożone japońskie słowo onomatopeiczne „トン…”. W wysokim panelu pośrodku po prawej stronie widać zbliżenie profilu dziewczyny; patrzy na swój instrument z zamyślonym, a nawet lekko rozczarowanym wyrazem twarzy, na tle rozmytych świateł miasta za oknem. W panelu w lewym dolnym rogu widać chłopca w szkolnym mundurku z luźnym krawatem, siedzącego w pomieszczeniu, lekko zwróconego na bok; jego twarz jest zasłonięta dużym, jasnoszarym prostokątem, obok którego znajduje się pionowy dymek z japońskim tekstem „…やっぱり違う”. Na panelu w prawym dolnym rogu pokazano zbliżenie tego samego chłopca od klatki piersiowej w górę, na delikatnie rozmytym tle w półtonach; jego twarz jest również zasłonięta dużą szarą plamą. Na środku dolnych marginesów dodano numery stron: „5” w lewym dolnym rogu i „6” w prawym dolnym rogu. Podkreśla to subtelny wątek narracyjny: uświadomienie sobie, że dźwięk jest zepsuty, jakby to była kontynuacja mangi o szkolnej orkiestrze dętej. Zachowano czarno-białą estetykę, wyrafinowanie, kinowy klimat i emocjonalną powściągliwość.