Nieprawidłowo uporządkowana siatka przekaźnika obrazu

Uporządkuj na podstawie załączonych obrazów{argument name="quantity" default="12 versions"} i umieść jeden{argument name="grid" default="3x4"} Wyobraź sobie obraz przekazywany sekwencyjnie 12 różnym osobom, z których każda widzi tylko to, co stworzyła poprzednia osoba i błędnie zakłada, że ​​„to musi być to, o co proszono” lub „to jest do tego celu”, przeprojektowując go w ten sposób. Atmosfera pierwszej klatki powinna być bardzo zbliżona do oryginału. W miarę postępu klatek, pozwól, aby kształt, kolor, wyraz, poza, kompozycja, temat i nastrój oryginalnego obrazu były stopniowo źle rozumiane, upraszczane i przekształcane do różnych celów, odchodząc od jego pierwotnego znaczenia i wyglądu. Każda klatka powinna wyglądać, jakby została przerobiona przez kogoś, kto widział tylko poprzednią klatkę i uznał, że „to musi być to, o co proszono”. Wprowadzaj zmiany naturalnie, w zależności od treści oryginalnego obrazu (czy to osoba, postać, zwierzę, jedzenie, krajobraz, architektura czy portret). Nie utrwalaj sztywno zmian pośrednich. Może być błędnie zinterpretowany jako ilustracja w jednej ramce, maskotka w następnej, a w kolejnej jako produkt komercyjny, logo, ulotka, pluszowa zabawka, opakowanie żywności, pamiątka turystyczna, znak ostrzegawczy, postać z gry, tajemnicza zabawka, ikona referencyjna lub rękodzieło. Kierunek zmian powinien naturalnie odnosić się do wyglądu oryginalnego obrazu i poprzedniej ramki. Wraz z postępem w liczbie ramek, spraw, aby wyglądało to tak, jakby „widać, że ktoś próbował to zrobić dobrze, ale nieco źle zrozumiał wymagania”. Pozwól, aby kształty, proporcje, oczy, usta, kontury, schematy kolorów, tekstury, zastosowania, dekoracje i kompozycja uległy nieznacznym zmianom, co da nieoczekiwany i zabawny efekt w drugiej połowie. Kluczem nie jest degradacja obrazu ani szum, ale sprawienie, by wyglądał on jak awaria spowodowana ludzkim niezrozumieniem poprzedniego rezultatu podczas rekonstrukcji dla innych celów. W drugiej połowie nie usuwaj całkowicie cech oryginalnego obrazu; zamiast tego nienaturalnie zachowaj jeden lub dwa elementy, takie jak kolor, kontur, wyraz twarzy, fryzura, ubranie, dodatki, poza, kompozycja lub motyw. Tymczasem inne elementy mogą być śmiało pomijane, przekształcane, źle rozumiane lub zamieniane w coś innego. Zrób 12. klatkę na tyle pogrubioną, że tylko osoby znające oryginalny obraz ledwo dostrzegą jego źródło, podczas gdy dla osób oglądających go po raz pierwszy będzie wyglądać jak zupełnie inny tajemniczy byt, produkt, postać, artefakt, ikona lub maskotka. Zakończ nieoczekiwanym i lekko komicznym zakończeniem, wywołującym okrzyk: „Dlaczego tak to wyszło?!” Spraw, aby każda klatka wyglądała inaczej. Zachowaj białe i proste tło, zorganizowane w siatkę 3x4, aby ułatwić przeglądanie 12 wariantów. W kolejnych klatkach nie rób zbyt schludnego wrażenia; zamiast tego pozwól, aby błędne wyobrażenie jednej osoby zostało jeszcze bardziej źle zrozumiane przez kolejną. W 12. klatce wprowadź pogrubioną zmianę, tak aby jeden element oryginalnego obrazu został dziwnie zachowany, podczas gdy wszystko inne jest niemal całkowicie inne.